Νίκος Μπελογιάννης : Ξεκλείδωσε την Ιστορία με ένα χαμόγελο κι ένα γαρούφαλλο


Εχουν περάσει 65 χρόνια από τότε που το Παλάτι και η Κυβέρνηση του Πλαστήρα, με εντολή των Αμερικανών, εκτέλεσε αξημέρωτα, την Κυριακή 30 Μάρτη 1952, τον Νίκο Μπελογιάννη και τους συντρόφους του.
Όμως γιατί τόσα χρόνια μετά ο συμβολισμός της θυσίας τους παραμένει τόσο ισχυρός, ώστε άνθρωποι που πράττουν σήμερα εκείνα που πολέμησε ο Νίκος Μπελογιάννης, να επιδιώκουν έστω και τηλεοπτικά να ταυτιστούν μαζί του;

Τι σχέση μπορεί να έχει και με ποιο τρόπο μπορεί να τιμήσει ένας πρωθυπουργός, σαν τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος απεμπόλησε τις αρχές, τις αξίες και το πρόγραμμα που διακήρυσσε προεκλογικά, θέτοντας την υπογραφή του, κάτω από ένα κατοχικό-καταστροφικό μνημόνιο, με τη μνήμη και τις παρακαταθήκες του Νίκου Μπελογιάννη;

Τι κοινό μπορεί να έχουν αυτοί που έδωσαν "γη και ύδωρ" στους ιμπεριαλιστές και τους νεο-αποικιοκράτες , με το στέλεχος του ΚΚΕ και καπετάνιο του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, ο οποίος για να μην απεμπολήσει τις αρχές και τις αξίες που υπηρέτησε όλη του τη ζωή, αρνήθηκε να υπογράψει ή έστω να συγκατανεύσει προφορικά "'ότι θα καθίσει ήσυχος στο εξής", όπως του ζητούσε ο διοικητής Ασφαλείας και προτίμησε να αντικρύσει το εκτελεστικό απόσπασμα;

Πόσο παράλληλες διαδρομές μπορεί να έχει το μέλος της Κ.Ε του ΚΚΕ που όπως ο ίδιος αναφέρει στο τελευταίο γράμμα του : "Αντί να διαλέξω τη ζωή της καριέρας -και μπορούσα εύκολα να δημιουργήσω τέτοια- προτίμησα μια ζωή γεμάτη διωγμούς, στερήσεις, πόνους και δάκρυα", με όλους αυτούς που επιδεικτικά αγνοούν ότι η ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση, και οι αγωνιστές σαν τον Μπελογιάννη, ακολούθησαν μια συνεπή πορεία για την οικοδόμηση "ενός ¨καλύτερου κόσμου χωρίς πείνα και πόλεμο", χωρίς να υποταχθούν σε έναν αρνητικό συσχετισμό δύναμης, απέναντι σε έναν αντίπαλο που μπορεί να φάνταζε πανίσχυρος;

Ολα τα παραπάνω τα γράφω παίρνοντας αφορμή από τα εγκαίνια του Μουσείου Μπελογιάννη, στις 27 Μαρτίου 2017 στην γενέτειρα πόλη του, διότι θεωρώ ότι η κυβερνητική κουστωδία με επικεφαλής τον πρωθυπουργό κ.Τσίπρα μάλλον βεβήλωσε, παρά τίμησε την μνήμη του ήρωα της Ελλάδας και στελέχους του ΚΚΕ, Νίκου Μπελογιάννη. Τιμώ την ενέργεια της Βουλής των Ελλήνων να απονείμει τα δέοντα σε μια εμβληματική προσωπικότητα της νεότερης Ελλάδας, αλλά αδυνατώ να κατανοήσω την κυβερνητική "πρεμούρα" να δώσει "έναν τόνο αγωνιστικότητας" στην πολιτική εξαθλίωσης των Ελλήνων, στο πλαίσιο της επικοινωνιακής διαχείρισης των μέτρων του 4ου (επίσημου ή ανεπίσημου) Μνημονίου,τα οποία έχουν από καιρό συμφωνηθεί με τους ξένους τοκογλύφους δανειστές.
 
 
Παίρνοντας αφορμή από τα εγκαίνια του Μουσείου Μπελογιάννη, στις 27 Μαρτίου 2017  στην γενέτειρα πόλη του  θεωρώ ότι η κυβερνητική κουστωδία με επικεφαλής τον πρωθυπουργό κ.Τσίπρα μάλλον βεβήλωσε, παρά τίμησε την μνήμη του ήρωα της Ελλάδας και στελέχους του ΚΚΕ, Νίκου Μπελογιάννη. Τιμώ την ενέργεια της Βουλής των Ελλήνων να απονείμει τα δέοντα σε μια εμβληματική προσωπικότητα της νεότερης Ελλάδας, αλλά αδυνατώ να καταννοήσω την κυβερνητική "πρεμούρα"  να δώσει "εναν τόνο αγωνιστικότητας" στην πολιτική εξαθλίωσης των Ελλήνων, στο πλαίσιο της  επικοινωνιακής διαχείρισης των μέτρων του 4ου (επίσημου ή ανεπίσημου) Μνημονίου,τα οποία έχουν από καιρό συμφωνηθεί.
 
Ποιός ήταν όμως ο Νίκος Μπελογιάννης, και γιατί το μηνυμα της θυσίας του είναι ακόμα τόσο δυνατό;
 
 
65 χρόνια από την εκτέλεση του Ν.Μπελογιάννη, Δ.Μπάτση, Ν.Καλούμενου και Ηλ.Αργυριάδη
 
 
"Aπ’ όλες τις σπορές που ρίχνονται στη γη,
Το αίμα των ηρώων δίνει την πιο πλούσια σοδειά"

Ονορέ ντε Μπαλζακ
 
 
Γράφει ο Περικλής Καπετανόπουλος
 
Ξημερώματα της 30ης Μαρτίου 1952, στις 4.12 το πρωί, ο Νίκος Μπελογιάννης και οι σύντροφοι του Δημήτρης Μπάτσης, Νίκος Καλούμενος και Ηλίας Αργυριάδης, έπεσαν νεκροί από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος της Ε.Σ.Α , πίσω από το νοσοκομείο «Σωτηρία», κοντά στη λεωφόρο Μεσογείων, στο συνήθη τόπο εκτελέσεων , στο Γουδί, περίπου εκεί που σήμερα βρίσκεται το μνημείο των εκτελεσμένων του εμφυλίου.
Μέσα στη βαθιά νύχτα, ο θόρυβος από τις μηχανές των αυτοκινήτων του εκτελεστικού αποσπάσματος τους φυματικούς πολιτικούς κρατούμενους της «Σωτηρίας», οι οποίοι σκαρφάλωσαν στα παράθυρα και άρχισαν να φωνάζουν, μέσα στη νύχτα επίμονα : «Όχι άλλο αίμα δολοφόνοι».
Αργότερα σαν ξημέρωσε, οι πρώτοι βιαστικοί διαβάτες, είδαν να φεύγει από τη «Σωτηρία» ένα ανοιχτό αυτοκίνητο της δημαρχίας, με κατεύθυνση προς το Γ Νεκροταφείο, αφήνοντας πίσω του πάνω στη βρεγμένη άσφαλτο, μια λεπτή κόκκινη γραμμή από το αίμα των εκτελεσμένων.
Μέλη της Κυβέρνησης Πλαστήρα αντέδρασαν στη εκτέλεση, αλλά τελικά μόνο ο υφυπουργός Τύπου κ. Ιωσήφ, παραιτήθηκε από τη θέση του, όπως είχε υποσχεθεί ότι θα πράξει, σε περίπτωση εκτέλεσης του Μπελογιάννη στη τρα γική μητέρα του, Βασιλική Μπελογιάννη.
Μήνυμα της μάνας του Μπελογιάννη
«Άνθρωποι σ΄ολη τη γη, η ματωμένη καρδιά μας μάνας , που οι δήμιοι ιμπεριαλιστές δολοφόνησαν άτιμα και άνανδρα το μονάκριβο παιδί της, θέλει να εκφράσει την ευγνωμοσύνη της, σε εσάς, που απλώσατε τα τίμια χέρια σας για να σώσετε το παιδί μου από το εκτελεστικό απόσπασμα. Ας γίνει το αίμα του παιδιού μου σημαία της ειρήνης και της ευτυχίας των λαών σας και του λάου μας.Γι’ αυτά έζησε και μαρτύρησε. Για τα ιδανικά της ειρήνης πάλεψε και πρόσφερε ολοκαύτωμα τη ζωή του. Είθε το αίμα του, που πότισε τούτη τη σκλαβωμένη γη, να θρέψει μόνο λουλούδια της ειρήνης. Και το χαμόγελο του να γίνει δώρο στα παλικάρια όλου του κόσμου να μην κλάψουν πια άλλες μητέρες στη γη.
Η σπαραγμένη από το πόνο
μα περήφανη για το γιό της μάνα
Βασιλική Μπελογιάννη»
 
 
Ο ποιητής του Λαού, Κώστας Βάρναλης, συγκλονισμένος από την εκτέλεση του Ν.Μπελογιάννη και των συντρόφων του, έγραψε το ποίημα "Στους Μπελογιάννηδες".
...................................................................................................
Στους Μπελογιάννηδες

Χαραυγή κατεπάνω του θανάτου
βάδιζεν η καρδιά σου, Παλικάρι,
λες κι ήταν άλλος: άγουρος που ορθρίζει
ν’ ανταμώσει κρυφά την πρώτη αγάπη.
Σε κάθε βήμα ψήλωνε η κορφή σου,
το ηλιοστεφάνι τ’ ουρανού να φτάσει.
Κι αν χάραζε για σένα αιώνια Νύχτα,
η προδοσιά χορεύοντας σε φτυούσε.
Με χέρι’ αλυσωμένα, που αγαπούσαν
να κρατάνε για τον οχτρό ντουφέκι
και γαρούφαλο για το μαύρο Νόμο,
σε βάλανε σημάδ’ οι πλερωμένοι,
οι αρματολόγοι το χεροδεμένο,
τον Έναν οι πολλοί, τον άντρα οι φούστες,
οι τρίδουλοι το λεύτερο κι η λάσπη
τον πρωτανθό της Αρετής, Εσένα!
Δεν έχεις τάφο, αλλ’ όπου ηλιοβολιέται
γαρούφαλο στητό κι όπου βροντάει
καριοφίλι της λευτεριάς, ολόρθον
η Μούσα σε φιλεί κι ο Μακρυγιάννης.
Δεν έχεις κι όνομα. Οι μαύροι το μαυρίσαν.
Μα το λένε στη ρεματιά τ’ αηδόνια,
οι ανέμοι στα πλατάνια και στα ελάτια
και τα νερά σε θάλασσα και βρύσες.
Μην κλαίτε, μάνες μαυρομαντηλούσες
και συ, Μεγάλη Μάνα των μανάδων!
Όπου να ’ναι, θα τον νεκραναστήσει
μέγας λαός κι αυτός αναστημένος.
 
.........................................................
Ο Τούρκος ποιητής Ναζίμ Χικμέτ έγραψε για τον Μπελογιάννη:
 
Ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸ γαρύφαλο
 
Ἔχω πάνω στὸ τραπέζι μου
τὴ φωτογραφία τοῦ ἀνθρώπου
μὲ τ᾿ ἄσπρο γαρούφαλο
ποὺ τὸν τουφέκισαν
στὸ μισοσκόταδο
πρὶν τὴν αὐγὴ
κάτω ἀπ᾿ τὸ φῶς τῶν προβολέων.
Στὸ δεξί του χέρι
κρατᾶ ἕνα γαρούφαλο
πού ῾ναι σὰ μιὰ φούχτα φῶς
ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ θάλασσα
τὰ μάτια του τὰ τολμηρὰ
τὰ παιδικὰ
κοιτάζουν ἄδολα
κάτω ἀπ᾿ τὰ βαριὰ μαῦρα τους φρύδια
ἔτσι ἄδολα
ὅπως ἀνεβαίνει τὸ τραγούδι
σὰ δίνουν τὸν ὅρκο τους
οἱ κομμουνιστές.
Τὰ δόντια του εἶναι κάτασπρα
ὁ Μπελογιάννης γελᾶ
καὶ τὸ γαρούφαλο στὸ χέρι του
εἶναι σὰν τὸ λόγο πού ῾πε στοὺς ἀνθρώπους
τὴ μέρα τῆς λεβεντιᾶς
τὴ μέρα τῆς ντροπῆς.
Αὐτὴ ἡ φωτογραφία
βγῆκε στο δικαστήριο
ὕστερ᾿ ἀπ᾿ τὴ θανατικὴ καταδίκη.

Βιογραφικό
 
Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε το 1915 στην Αμαλιάδα από αγρότες γονείς. Στα 17 του χρόνια, τελειόφοιτος Γυμνασίου, έγινε μέλος της Κομμουνιστικής Νεολαίας. Σαν φοιτητής Νομικής πρωτοστάτησε στους φοιτητικούς αγώνες της εποχής. Λίγο πριν την κήρυξη της δικτατορίας του Μεταξά έγινε μέλος του ΚΚΕ. Δούλεψε σε οργανώσεις της Πελοποννήσου οργανώνοντας την πάλη κατά της μεταξικής δικτατορίας. Για τη δράση του εξορίστηκε και φυλακίστηκε. Από την Αίγινα στην Ακροναυπλία ως την εισβολή των Γερμανών και κατόπιν, παραδομένος όπως τόσοι και τόσοι αγωνιστές στους κατακτητές, "γνώρισε" τις φυλακές της Κατούνας, της Βόνιτσας και της Κέρκυρας. Το 1943, μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών, ο Μπελογιάννης δραπέτευσε και κατέφυγε στην Πάτρα, όπου πήρε αμέσως μέρος στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Στις σκληρές μάχες της Πελοποννήσου ο Μπελογιάννης ήταν καπετάνιος της Μεραρχίας Πελοποννήσου του ΕΛΑΣ. Μετά την υποχώρηση των Γερμανών τέθηκε επικεφαλής της διαφώτισης και μέλος του Γραφείου Περιοχής του Κόμματος στην Πελοπόννησο. Οταν οι Αγγλοαμερικάνοι και οι ντόπιοι εντολοδόχοι τους έσπρωξαν τα πράγματα στη σύγκρουση, ο Ν. Μπελογιάννης βρέθηκε στο βουνό σαν πολιτικός επίτροπος της 10ης Μεραρχίας του ΔΣΕ, όπου αναδείχτηκε σε σκληροτράχηλο μαχητή και εμπνευσμένο ηγέτη. Η Μεραρχία του κατάφερνε πάντα να ανταποκρίνεται στις πιο δύσκολες αποστολές. Σε μια από αυτές ο Μπελογιάννης τραυματίστηκε σοβαρά, όμως πάντα κατάφερνε να δίνει κουράγιο στους συμμαχητές του με το παράδειγμά του.
Μετά την ήττα του ΔΣΕ, ο Μπελογιάννης επέστρεψε στην Ελλάδα σαν μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, καθοδηγώντας το λαό στην πάλη του ενάντια στην αμερικανοκρατία και το μοναρχοφασισμό. Στα τέλη του 1950 πιάστηκε από τα όργανα της Ασφάλειας, που ξεσήκωσαν θύελλα ανικομμουνισμού. Η αντίδραση οργάνωσε μια"πολύκροτη" δίκη που γρήγορα συγκέντρωσε την προσοχή των προοδευτικών σε όλο τον κόσμο. Η υπόθεση της υπεράσπισης του Μπελογιάννη έγινε υπόθεση των αγωνιζόμενων λαών. Στην πρώτη δίκη, γνωστή σαν "δίκη των 92", ο Μπελογιάννης ανέτρεψε το κατηγορητήριο, αλλά με άνωθεν εντολές καταδικάστηκε σε θάνατο με το νόμο 509. Στη δεύτερη δίκη, τον Φλεβάρη του 1952 ο Μπελογιάννης κατηγορήθηκε για "κατασκοπία". Από κατηγορούμενος έγινε κριτής και υπερασπίστηκε όσο κανένας τον πατριωτισμό των Ελλήνων κομμουνιστών, ξεσκεπάζοντας το κράτος της υποτέλειας. Ωστόσο, η μοίρα του είχε αποφασιστεί: Θάνατος. Ετσι, η "ετυμηγορία" δεν άλλαξε. Παρά τη διεθνή καμπάνια συμπαράστασης να μην εκτελεστεί ο Ν. Μπελογιάννης και οι συγκαταδικασμένοι Ν. Καλούμενος, Η. Αργυριάδης και Δ. Μπάτσης. Παρά τις αιτήσεις χάριτος που απορρίφθηκαν, τα ξημερώματα της Κυριακής 30 Μάρτη 1952 οι σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος μετέφεραν τον Ν. Μπελογιάννη από τα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης στη σφαίρα της αθανασίας. Εκεί που το χαμόγελο του "ανθρώπου με το γαρίφαλο" δε σβήνει ποτέ. Εκεί που τα μηνύματα και οι ιδέες του μένουν πάντα ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΕΣ. (Το βιογραφικό του Νίκου Μπελογιάννη δημοσιεύτηκε στο Ριζοσπάστη).
 
 

 

Φωτογραφία του χρήστη Σελίδες από την  Εθνική Αντίσταση και τον Δ.Σ.Ε.

 

 

Share: