Έρημα χωριά στη "μαγική χώρα".

Έρημα χωριά.
«Βλέπουν» κόσμο  τα καλοκαίρια για λίγες μέρες τον Αύγουστο.
Τον υπόλοιπο χρόνο, γεμίζουν με απρόσμενους επισκέπτες  μόνο  για το τελευταίο κατευόδιο των  ανθρώπων που μόχθησαν και μάτωσαν στα χώματα τους.  
Ανθρώπων που όλη  τους  τη ζωή την έζησαν τίμια  και έφαγαν ψωμί με τον ιδρώτα του προσώπου τους.
Γερόντων που πέρασαν τα τελευταία τους  χρόνια με  συντάξεις πείνας, οι οποίες δεν έφταναν ούτε για τα φάρμακα τους.
Μαζεύτηκαν στα στερνά, από ανημποριά,  κοντά στα παιδιά τους στις μεγάλες πολιτείες.
Κάποτε γυρίζουν πίσω για να αναπαυτούν, για πάντα, στην πατρική γη.
 Εκεί, σε αυτή την τελευταία συνάντηση του αποχαιρετισμού, μαζεύονται  από όλα τα σημεία του ορίζοντα,  παιδιά και   συγγενείς , που κάτω από την βία της ανάγκης, έχουν  ριζώσει  μακριά από την  πατρώα γη.

Και αφού δεν σμίγουν πια σε χαρές, ανταμώνουν στις λύπες. Σε ξόδια και σε μνημόσυνα. Όμως, παρά την συναισθηματική φόρτιση,  δεν μπορούν να κρύψουν την χαρά τους  ξαναβλέποντας αγαπημένα πρόσωπα από την «μαγική χώρα» των παιδικών τους χρόνων. Και εμπεριέχουν  αυτές  οι αναγκαστικές και απρογραμμάτιστες συναντήσεις, κυρίαρχο  το στοιχείο της χαρμολύπης. 

Π.Κ

Share: