Διαρκές μνημόνιο η παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ενωση

 

 

Ο πρώτος μου μισθός ήταν 3.170 δραχμές το 1973. Το 1978 ο μισθός είχε γίνει 5.500 δραχμές. Η πορεία του μισθού μέχρι το 1990 που πέρασα στους ελέυθερους επαγγελματίες, ήταν 11.000, 16.000 κλπ, μέχρι το 1990 που ο μισθός ήταν περίπου 160.000 δρχ.
Σε όλη αυτή την περίοδο ο μισθός έφτανε πάντα για μισό ενοίκιο, μισούς λογαριασμούς και διατροφή.
-Δουλεύοντας πάντα στον ιδιωτικό τομέα διαπίστωσα ότι οι δημόσιοι υπάλ/λοι γύρω μου ήταν οι ¨κανονικοί άνθρωποι". Σταθερό εισόδημα, επιδόματα, άδειες κλπ. και συνήθως ιδιόκτητο σπίτι.
-Η επόμενη κατηγορία που ζούσε αξιοπρεπώς ήταν οι γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί.
Εξαιρώντας την αστική τάξη (βιομήχανοι, μεγαλέμποροι, ανώτερα στελέχη διοίκησης, κυβερνητικά στελέχη και πολιτικό προσωπικό, στρατιωτικοί και ανώτεροι αστυνομικοί υπάλ/λοι καριέρας), η υπόλοιποι δηλ., καταστήματα, βιοτεχνίες, μικρές αγροτικές καλλιέργειες μαζί με τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα ζούσαμε πάντα σε συνθήκες μνημονίου. Τώρα όμως είμαστε και χρεωμένοι. Δηλαδή τώρα μπορούν να μας χειραγωγήσουν. 
Αρα: μια συζήτηση περί νομίσματος μόνο, δεν είναι απολύτως τίποτα. Η μόνη συζήτηση που έχει σημασία για όλους εμάς είναι η έξοδος από την ΕΕ και η χάραξη μιας διαφορετική πορείας για τη χώρα. 

Φλώρα Νικολιδάκη

Share: