Editorial

Η ελληνική κοινωνία βιώνει τα τελευταία χρόνια μια πρωτοφανή και προσχεδιασμένη επίθεση με απώτερο στόχο την πλήρη «βαλκανιοποίηση» της  
 
Από το 2010, επιχειρείται η βίαιη φτωχοποίηση των Ελλήνων, με την επιβολή μέτρων δημοσιονομικής πειθαρχίας, περισσότερο γνωστών ως Μνημονίων 1,2, και 3.
 Πρόκειται επί της ουσίας, για την εφαρμογή των όσων προέβλεπε η Συνθήκη του Μάαστριχτ(1992), καθώς και των συνθηκών που ακολούθησαν, απόρροια της συμμετοχής της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
 
Τα  στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ επιβεβαιώνουν τις εικόνες που ο καθένας από εμάς βιώνει στον κύκλο του. Το  21% των Ελλήνων διαβιεί κάτω από το  όριο  φτώχειας, και σε συνδυασμό με το 36% των συμπολιτών μας που κινείται στα όρια της αξιοπρεπούς επιβίωσης, δημιουργεί το εκρηκτικό 57%, που αντιστοιχεί σε περισσότερο από το  μισό ελληνικό πληθυσμό.
 
Όλος αυτός ο κόσμος, αναζήτησε και αναζητά  τρόπους επιβίωσης, έξω από τα γνωστά έως τότε δίκτυα εύρεσης τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης (μεγάλες αγορές, λαϊκές, σούπερ μάρκετ, κ.λ.π).
 
Με αρχή το 2012, οργανώθηκαν ομάδες πολιτών σε κάθε αστική περιοχή, οι οποίοι αναζήτησαν   παραγωγούς από την περιφέρεια, και έτσι  οργανώθηκαν  οι νέες αγορές τροφίμων  για τους φτωχοποιημένους πλέον Έλληνες, οι οποίες ονομάστηκαν Διαθέσεις Προϊόντων Αλληλεγγύης «Χ-Ε» . Οι παραγωγοί, μικροί και μεσαίοι,  ανταποκρίθηκαν θετικά σε αυτές τις πρωτοβουλίες,  διότι και οι ίδιοι βρισκόντουσαν σε πολύ δύσκολη οικονομική θέση.
Όμως γιατί συνέβη στην Ελλάδα αυτή η οικονομική καταστροφή; Αφορά μόνο εμάς η κρίση; Είναι κάτι προσωρινό που θα περάσει, αρκεί να κάνουμε υπομονή;
 Στα χρόνια της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, που στην Πατρίδα μας εκδηλώθηκε το 2009,  τα  κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα δέχονται την χειρότερη επίθεση, με στόχο την αποδόμηση και  την κατεδάφιση τους. Οι οικονομικές κρίσεις έχουν να κάνουν όχι με καταστροφή του πλούτου, αλλά με αναδιανομή του. Σε κάθε κρίση υπάρχουν πάντα κάποιοι που κερδίζουν περισσότερα χρήματα σε βάρος των άλλων. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, μετά την κρίση έχει παρατηρηθεί μια αργή ανάκαμψη, όμως το 93% του επιπλέον ΑΕΠ που δημιουργήθηκε, κατέληξε μόνο στο 1% του πληθυσμού*.
Απάντηση στην πρωτοφανή κοινωνική δοκιμασία, έδωσαν, με την εθελοντική τους συνεισφορά,   χιλιάδες πολίτες, άνδρες και γυναίκες, εργαζόμενοι, άνεργοι και συνταξιούχοι, νέοι και…λιγότερο νέοι, οι οποίοι  αγκάλιασαν τις Πρωτοβουλίες Αλληλεγγύης πανελλαδικά.  Αναπτύχθηκε έτσι  ένα πολύμορφο κίνημα μέσα από εκατοντάδες δομές αλληλεγγύης σε όλη τη χώρα. Οι Διαθέσεις Προϊόντων Αλληλεγγύης  «Χ-Ε», είναι μια δράση η οποία έχει βαθειές ρίζες. Προσεγγίζει ένα πολύ μεγάλο μέρος της κοινωνίας αλλά και μεγάλο μέρος των παραγωγών που αδυνατεί να βρει διέξοδο στις αγορές μέσα από τα υπάρχοντα σχήματα.
 
Αξίζει να αναφέρουμε επιγραμματικά τι έχουν κατακτήσει οι δράσεις αυτές, όλο αυτό το διάστημα. Κερδήθηκε με την συμβολή δεκάδων χιλιάδων πολιτών:
 
-Το δικαίωμα   των χειμαζομένων πολιτών να επιλέγουν εκείνοι την τιμή, την ποιότητα και τον τρόπο προμήθειας της τροφής τους.
-Η στήριξη των μικρών παραγωγών μέσα από αχρήματες κινηματικές δράσεις.
-Η αλλαγή στην διατροφική και καταναλωτική συνήθεια (οι πολίτες επιλέγουν τους παραγωγούς  και τα προϊόντα), μια αντίστροφη λογική από αυτήν που επικρατεί στην   
αγορά.
-Η συμβολή και παρότρυνση των παραγωγών για συνεργασία και συλλογική δράση..
-Η δωρεάν διάθεση προϊόντων από τους παραγωγούς ως  συνεισφορά σε πολίτες που βρίσκονται σε περίσταση, μέσω των δομών αλληλεγγύης.
-Η διενέργεια  εργαστηριακών  ελέγχων των προϊόντων με συνεργαζόμενους δημόσιους φορείς.
-Η εισαγωγή της φιλοσοφίας της «δίκαιης τιμής» μέσα από την συνεργασία με τους παραγωγούς.
 
Δηλαδή μιλάμε πλέον για μια ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ της ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, η οποία έχει αναδυθεί μέσα από την δοκιμασία της ελληνικής κοινωνίας και για μια σχέση εμπιστοσύνης, η οποία οικοδομήθηκε τα 6 αυτά χρόνια μεταξύ του αστικού και του αγροτικού πληθυσμού, στην βάση της κοινότητας των συμφερόντων, απέναντι σε  επιχειρηματικά συμφέροντα και σε  πολιτικούς που με τις αποφάσεις μας  στέρησαν την δυνατότητα για μια αξιοπρεπή ζωή.
Παλεύουμε  για να διατηρηθούν τα όρια της αξιοπρεπούς διαβίωσης για την μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας που βρίσκεται σε περίσταση, ελπίζουμε και αγωνιζόμαστε για ένα καλύτερο αύριο για μας και τα παιδιά μας,  διεκδικούμε την απαλλαγή της Πατρίδας μας από τα μνημονιακά δεσμά και την χάραξη ανεξάρτητης και εθνοφελούς, εσωτερικής και εξωτερικής  πολιτικής.
Εμείς, στα χρόνια που κύλησαν μείναμε αμετακίνητοι στις θέσεις και τις αρχές μας. Αυτό σκοπεύουμε να πράξουμε και εφεξής.  Θα συνεχίσουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, γιατί «η δημοσίευση είναι η ψυχή της δικαιοσύνης**».
 
 
*Ζίγκμουντ Μπάουμαν, επίτιμος καθηγητής κοινωνιολογίας, συνέντευξη στην εφημερίδα «Εποχή»
**Ιωάννης-Ιάκωβος Μάγερ. Ελβετός φιλέλληνας και συντάκτης της εφημερίδας «Ελληνικά Χρονικά», της πρώτης έντυπης εφημερίδας του Αγώνα. Γεννήθηκε στη Ζυρίχη, στις 30 Δεκεμβρίου 1798 και πέθανε αγωνιζόμενος υπέρ της Ελλάδας στο Μεσολόγγι, στις 11 Απριλίου 1826.

Share: